"(...) Jak mam żyć?
Jak mam prosić o więcej?
Skoro los żadnych szans nie daje mi.(...)"
...
(resztę chyba można wyciąć...)

Lubię te dni, kiedy nawet po całodniowej nieobecności w domu, mogę wrócić do niego o własnych siłach, sama. Kiedy nikt się ze mną nie umawia i nikt po mnie nie wyjeżdża, nikt nie podwozi mojego tyłka pod same drzwi. Lubię wrócić sobie sama do domu, po drodze nabierając wiatru w skrzydła i nowych sił. W jakiś sposób, nawet mimo zmęczenia, ładuje mi to baterie, a to jest dla mnie ważne-mieć je naładowane. I wcale nie chodzi, że koniecznie chcę o czymś pomyśleć, że potrzebuję na coś czasu. Idąc, potrafię nie myśleć w ogóle. Wyłączyć się od świata, wręcz nawet zamknąć za parawanem głośnej muzyki nadawanej w słuchawkach. Nic wtedy nie jest ważne. Idę.
A dziś jeszcze było wieczorem tak przyjemnie. Lubię takie dni. I nawet komary, upierdliwie brzęczące gdzieś koło ucha, nie potrafią wybić mnie z rytmu, czy zdenerwować. Są gdzieś obok, są częścią natury, a ja idę. Krok po kroku, uczę się na nowo siebie.

Miły dzień rozpoczął się źle. Niepotrzebna kłótnia z K. Marudzenie i płacz Oli. Moje spóźnienie na autobus-na szczęście nie do pracy;) Potem już było coraz lepiej. Odległość chyba robi swoje. Dystansuję się. I nawet jeśli specjalnie nie myślę, nabieram zupełnie nowego powietrza do płuc i inaczej zaczynam podchodzić do spraw. Potem aż wracać do domu się nie chce... * Byłam w Poznaniu. Wyjazd w pełni zaplanowany, bo znów po południu miałam szkolenie. Tym razem jednak cały dzień miałam wolny, więc chciałam wykorzystać i pozałatwiać parę spraw. Spóźnienie na autobus spowodowało jedynie, że w Poznaniu byłam godzinę krócej, ale nie zmieniało niczego. Nie spieszyłam się dziś. Nie musiałam:) Udało się nawet spotkać przy kawie ze znajomym, który załatwiał nam kredyt. To miłe, spotkanie w żaden sposób nie służbowe. Ot, posiedzieliśmy, pogadaliśmy... Prócz tego, nie udało mi się wyhaczyć żadnego znajomego, by mój małż miał powód do zazdrości. Połaziłam, nacieszyłam oczy miastem, które tak kocham, a które mam okazję tak rzadko teraz widywać, poszlajałam się po sklepach, i nawet porządnego obiadu nie zjadłam przed szkoleniem... A refleksja smutna. Rzeczywiście, nie chciało mi się dziś wracać do domu. Było ciepło, dzień miałam udany, jakoś dziwnie spokojny. Po co mi powrót do czegoś, co już znam, co mam na codzień, czego mam kompletnie dość. Codzienna nerwówka, niecierpliwość, bieganina, na nic czasu. I ochoty.

"Nie bagatelizuj wartości Niczego. Robić NIC to ważna sprawa, bo można chodzić sobie i przysłuchiwać się wszystkiemu, co można usłyszeć i o nic się nie martwić."
Kubuś Puchatek